کاهش تعلقات معنوی و مذهبی بشرعصر جدید در زندگی ظاهرا مدرن و رجعت مجدد او به معنویت و خداگرایی حاکی از پیام ادیان و نظام های ارزشی و دینی، خصوصا مکتب پر افتخار اسلام، است. این موضوع امروزه در سازمان های دولتی و خدماتی با مقوله احساس معنا و احساس هویت تلفیق معناداری پیدا کرده است، چرا که فاصله گرفتن انسان از معنویت، خدا و خداگرایی، سبب عصیان او و حتی به هم ریختگی برنامه های زندگی اش می شود. مقاله پیش رو ضمن واژه کاوی خداجویی و خداگرایی و ویژگی های فطرت انسان الهی و با تقوا به بررسی این موضوع در گذر زمان و تاریخ پرداخته و آن را از منظر بزرگان دین و فلسفه مورد نقد و بررسی قرار می دهد و سپس به طور ویژه و ممحض همین مقولات را در قرآن کریم و نهج البلاغه مورد بررسی و کاوش قرار می دهیم و برای هر کدام از آنها نمونه و رخداد سازمانی ذکر می نماییم. مطالعه نظریات بومی و غیر بومی و تعاریف موجود از معنویت و خداگرایی در مکتب اسلام نشان می دهد که مولفه هایی مانند روح بخشی، تعالی فرد، آگاهی و احساس هویت مهم ترین ارکان انسان معنویت گرا در سازمان های عصر حاضر هستند.
متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد، لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.
لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.